Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
affirmativus
affirmativus , -a, -um . I adi. : A gener.: 1 qui confirmat — bestärkend, bestätigend : Lamb. Tuit. Herib. 2,4 p. 1247,45 -am affirmativam praecedentis vidit visionem. 2 admissivus — erlaubend : Menko chron. p. 528,1 edicta -a affirmativa ( opp. prohibitoria) . B spec.: 1 mus. et philos. i. q. aiens — bejahend, positiv ( opp. negativus): Liber argum. p. 186 (de certis vocum discriminibus) species -ae affirmativae semiditonus, diatessaron, diapente. Albert. M. myst. theol. quaest. p. 814 b ,18 -ae affirmativae autem theologiae producunt nobis occultum divinitatis in manifestum . anal. pr. 1,1,9…