aequisonus

aequisonus -a, -um gleichklingend — ‘equison’ (as distinguished from ‘unison’‚ ‘equal-sounding’) 1 in der Oktave oder Doppeloktave — in the octave or the double octave [opp. inaequisonus] a Definition [s.VI] LmLBoeth. mus. 5, 11 p. 361, 5: Non unisonarum autem vocum aliae quidem sunt aequisonae, aliae consonae, aliae emmelis, aliae dissonae, aliae ekmelis. ... aequisonae vero (sc. sunt), quae simul pulsae unum ex duobus atque simplicem quodammodo efficiunt sonum, ut est diapason eaque duplicata, quae est bis diapason (inde LmLFrut. brev. 9 p. 63. LmLIoh. Aegid. 11, 11. LmLHier. Mor. 15 p. 66, 7. LmLEngelb. Adm. 2, 30. LmLIac. Leod. spec. 2, 8, 3. LmLIac. Leod. spec. 4, 34, 2. LmLUgol. Urb. 5, 1, 18. LmLUgol. Urb. 5, 7, 12. LmLIoh. Legr. rit. 1, 2, 8, 3. LmLFr. Gafur. extr. 2, 1, 7. LmLNicol. Burt. 2, 1, 10-11. LmLAdam Fuld. 2, 7. LmLFr. Gafur. theor. 2, 2). [s.XII] LmLTheinr. Dov. 1, 1, 4: Diversisonorum autem alii sunt aequisoni, alii inaequisoni. Aequisoni sunt, qui cum sint diversisoni aequale tum sonant, ut qui diapason semel vel saepius terminant. b Gebrauch — usage [s.VI] LmLBoeth. mus. 5, 11 p. 362, 2: Iunctae vero consonae cum aequisonis alias efficiunt consonantias, ut diapente ac diapason in triplo (inde LmLHier. Mor. 15 p. 67, 6. LmLFr. Gafur. theor. 2, 5). al. [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 5, 11, 14: ‚aequivocae‘: equisone. [s.IX] LmLMus. ench. 10, 27: In hac ergo (sc. diapason symphonia) non tam consonae voces quam aequisonae dici possunt et in ea vox denuo innovatur (inde LmLInch. Uchub. 276). LmLMus. ench. 11, 4: si duabus virilibus []vocibus per diapason consonantibus tertia puerilis aequisona adiungatur, sic denique acutissima et gravissima disdiapason ad se invicem reddunt. al. LmLScol. ench. 2, 193: octavis locis aequisonae sint voces. al. LmLInch. Uchub. 308. al. [s.XI] LmLAnon. Prag. 81: symphoniarum alias consonas, alias esse aequisonas, et consonas quidem designari numeris superparticularibus, aequisonas vero multiplicibus. Quarum aequisonarum prima est diapason. LmLAnon. Prag. 165: Quicquid enim consonum constat et aequisonum, id esse liquet et simphonum. LmLAnon. Prag. 278: Quicumque itaque tropus supradictos vel in ascendendo ratae dimensionis supergressus fuerit terminos, absonus non consonus, dissonus iudicabitur non aequisonus, et aures offendet etiam imperitorum artis huius ac per hoc non euphonus, sed dicetur diaphonus. al. LmLVers. Attentus tibi p. 30. LmLCompil. Paris. I p. 192. [s.XII] LmLTheinr. Dov. 2, 10b, 6: si quid abscinditur ab aequisona consonantia, si abscisum consonantia est, et quod relinquitur, consonantia erit. al. [s.XIII-XIV] LmLEngelb. Adm. 2, 30: aequisona, id est sibimet aequalis. LmLIac. Leod. spec. 1, 26, 15: soni continui, aequisoni vel inaequisoni ab harmonica facultate separantur. LmLIac. Leod. spec. 2, 11, 10: diapason et bis diapason, quae dicuntur consonantiae aequisonae. LmLIac. Leod. spec. 4, 34, 4: Inter dictas autem aequisonas concordias, perfectior est diapason, ratione suae proportionis. LmLIac. Leod. spec. 4, 44, 5: ex aequisona triplata, ut ter diapason. al. LmLQuat. princ. 3, 18 p. 228b: Diapason est quaedam consonantia quae inter duos aequisonos a qualibet littera ad consimilem litteram elevatur et deponitur. [s.XV] LmLUgol. Urb. 5, 7, 19-21. LmLGeorg. Ans. 2, 8. al. LmLIoh. Legr. rit. 1, 3, 5, 4: Quantumlibet enim caelestis ille musicus Paulus apostolus aequisonam caritatem, ut ita loquar, commendet in virtutum armonia, tantum nostram extollere diapason non vereor in musicali concinentia. al. LmLBart. Ram. 2, 1, 1 p. 63: perfectissima vocatur (sc. octava) et aequisona, quia aeque videtur sonare cum prima sicut unisonus. LmLAdam Fuld. 2, 10: unisonus eadem vox, diapente quinta, diapason octava, cum earum aequisonis, octava, duodecima et bisdiapason ... ditonus aut semiditonus, qui est tertia, item tonus aut semitonium cum diapente, sexta, cum earum aequisonis, decima et tredecima. al. LmLFr. Gafur. theor. 2, 5. al. LmLGuill. Pod. 1, 15: Gravium et acutarum vocum alie sunt consone, alie equisone, alie dissone, alie vero medie ... Equisone vero, que quasi unum e duobus atque simplicem, ut diapason. LmLFr. Gafur. pract. 3, 1: eos, qui iidem videntur in multiplicitate consistentes aequisonos nominavit (sc. Boethius). Horum quidem omnium posteritas ipsa in contrapuncti arte distinctionem ita deduxit, ut antiphonas seu aequisonas voces perfectas dixerit contrapuncti species. al. LmLHerb. Tr. 2, 9 p. 57: aequisonam modulationem diapason. LmLErasm. Hor. p. 75a. 2 im Einklang — in unison [syn. unisonus] [s.VI] LmLBoeth. mus. 5, 7 p. 357, 5: Continuae quidem non aequisonae voces ab armonica facultate separantur. [s.IX] LmLIoh. Scot. annot. 505, 19: ‚ὁμόφωνοι‘ id est aequisoni (inde LmLRemig. Aut. 506, 2: aequi soni). LmLAurelian. 13, 2: Secunda (sc. divisio) est, cui finis fere in ultima et peneultima aequisonam simplicemque recipit vocem (sim. LmLAurelian. 13, 2 p. 144). LmLComm. br. 317: Sive eiusdem sint modi voces ambae seu alia pro convenientia aut necessitate mutanda, sint tamen, prout servari potest, ambae aequisonae. LmLHucbald. 4 (p. 104b): veluti si unam quamlibet litteram sepius scribas aut proferas, ut a a a, et quod nulla inter eas est consonantia. Sunt enim aequisonae, non consonae. ... In his autem vocibus, etiam si a pluribus eaedem promantur, nullo tamen a se spatio distant. LmLAlia mus. 159 p. 166: cum et nona chorda octavae adeo similis sit, ut aequisona reddatur (cf. LmLChailley, Alia musica p. 167). al. [s.XI] LmLBerno prol. L8 p. 37: [ubi []quidam semitonia, pro quibus maxime in his erratur, volunt admittere, equisonum magis debent habere]. LmLGuido prol. 76: an vox sequens ad praecedentem gravior vel acutior vel aequisona sit. LmLGuido ep. p. 45b: ut finalis vox neumae et principalis particulae aequisonae sint. LmLTrad. Hermann. I p. 108: Aequisonae dant e voces, s limma, tonus t. LmLTon. Aug. p. 112a: adoptantes tonalem hanc melodiam simpliciter pene equisonam. LmLTon. Aug. p. 112b: equisona repercussione. al. LmLFrut. brev. 10 p. 68: Et unisonum vel aequisonum in ordine primo adiungit (sc. domnus Herimannus)... Novem vero, quae sequuntur, veluti faciliora et usitatiora declarat; videlicet unisonum vel aequisonum, semitonium, tonum ... [s.XII] LmLUdalsc. 1, 20: Prima autem varietas est eo, quod per equisonum a suo „Seculorum amen“ incipiatur. al. [s.XIII] LmLDisc. Quicumque I 12: Diapason vero semper mutatur in equisonum. [s.XV] LmLFlor. Fax. 14 p. 86. ex errore ed. aequissonos pro aequissimos: LmLIoh. Legr. rit. I, 2, 7, 9.adv.