Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
admiratio f.
admiratio (amm-) , -onis f. 1 de novitate vel singularitate i. q. stupor — Verwunderung, Erstaunen : a gener.: Arbeo Emm. 23 amm-e ammiratione perculsi de his incognitis viris. Berth. (?) annal. a. 1079 p. 318,12 quod nonnullis magnae fuit -i admirationi , cur fecerit. Helm. chron. 6 p. 15,31 non caret igitur -cione admiracione , quod eqs. Chart. Salisb. II I 919 p. 469,33 amm-em ammirationem inducere ... et offensam. al. c. acc. c. inf. : Otto Frising. gest. 1,53 ex. non sine multorum ... -e admiratione viros magnos ... pro argumento iuramentum afferre. b philos. (v. et l. 56): Albert. M. bon…