acute

acute hoch (die Tonlage betreffend) — high (with respect to register) [syn.: alte, opp.: graviter] [s.I a.Chr.] Cic. rep. 6, 18: et natura fert, ut extrema ex altera parte graviter, ex altera autem acute sonent. Quam ob causam summus ille caeli stellifer cursus, cuius conversio est concitatior, acute excitato movetur sono (inde LmLMacrob. 2, 1, 2 al. LmLBoeth. mus. 1, 27 p. 219, 14. LmLReg. Prum. 5, 48. LmLIac. Leod. spec. 5, 7, 2. LmLIoh. Cicon. mus. 1, 49 p. 184, 1. LmLUgol. Urb. 5, 44, 34. LmLFr. Gafur. theor. 2, 3. LmLFr. Gafur. theor. 5, 3). [s.IV] LmLMacrob. 2, 4, 3: In fidibus quoque idem videmus, quae, si tractu artiore tenduntur, acute sonant, gravius laxiores. [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 1, 3, 140: alias graviter, alias acute percutitur. al. [s.IX] LmLRemig. Aut. 10, 24: quod strictius et brevius est, necesse est, ut acutius resonet (inde LmLReg. Prum. 5, 22. LmLIoh. Cicon. mus. 1, 47 p. 178, 13). al. LmLScol. ench. 1, 20: Δ: Quomodo fit haec absonia in ptongis? M: Si aut ignavius pronuntientur aut acutius, quam oportet. LmLScol. ench. 1, 202: Si melum ... acutius aut gravius transposueris. []al. LmLReg. Prum. 8, 7. [s.X-XI] LmLAnon. Bernh. 1, 17: diatona, id est extenta, id est acute sonans. al. LmLPs.-Odo dial. p. 262b: si acute vel graviter decantaveris (inde LmLIoh. Garl. plan. p. 173b). LmLComm. ton. 4, 6. al. LmLAdalb. cor. 2: Quodlibet corpus, quanto velocius movetur, tanto acutius sonat. al. LmLComm. Guid. 89 p. 139: quod modo acute profertur. LmLTon. Aug. p. 87: non plus tono infra finalem cordam remisse pro descripta lege autentici acutius intendantur. LmLCompil. Paris. I p. 192: vox acute transmutatur. [s.XII] LmLGuido Aug. p. 181b: que acute et leviter incipiunt. LmLAnon. La Fage I 1, 10: altius et acutius elevantur. [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 484b: solet vox tunc gravari et non acute sublimari. al. LmLLambertus p. 257a: acutius et excellunt omnia. LmLPs.-Thomas Aqu. II p. 32: acute canere. LmLVers. Postquam pro 219. LmLWalt. Odingt. 3, 5, 2: fistulae breviores seu graciliores acutius sonant. al. [s.XIV] LmLIac. Leod. inton. 1, 18. LmLIac. Leod. spec. 1, 26, 4. al. LmLIoh. Boen ars 2, 19, 11: mollius et durius sonus in illa clave (sc. ⋅b⋅) fieri possit, id est gravius vel acutius. LmLIoh. Boen mus. 3, 83: nota bassioris clavis acutius et altioris gravius per unum comma decantentur. al. LmLQuat. princ. 4, 2, 21 p. 282a: Si autem tenor, id est planus cantus, valde acute situatur. LmLTrad. Holl. I p. 164. [s.XV] LmLGeorg. Ans. 1, 126: enarmonicum dictum quod unius sonoritatis exsistat acutius personans. (?) al. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 1 p. 59: ut in tranquillis iocunde proferatur (sc. nota), in eufortuniis exultanter, in diffortuniis tristanter et acute et reflexe. LmLIoh. Tinct. exp. 4, 19. al. LmLBart. Ram. 1, 1, 6 p. 17: Quanto igitur foramina magis ad orificium accedunt, tanto sonos reddunt graviores, et quanto ad os pulsantis magis appropinquant, tanto acutius clamant. al. LmLNicol. Burt. 1, 7, 51. LmLFr. Gafur. theor. 5, 6: procedat acutius. LmLGuill. Pod. 1, 13. al. LmLAnon. Couss. I p. 447a: acute vel alte ascendere. LmLSzydlov. 3 p. 16: non nimis dure, nec eciam nimis molliter vel accute, se mediocriter se habet (sc. cantus naturalis).