Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
absurdus
absurdus , -a , -um mißtönend — wrong sounding [syn.: inconcinnus, dissonus] [s.IV] LmL August. 4, 16, 33. LmL August. 6, 2, 3: Ut ergo ipso suo genere aures mulceat, illa vis facit qua concinna adsciscimus, et absurda respuimus. [s.IX] LmL Aurelian. 19, 87: Ideoque absurdum esset, si iteraretur duplatio modulationis in duabus syllabis nulla interiacente morula vel qualibet syllaba. LmL Aurelian. 16, 8 p. 153: Valde absurdum fuit litteris non commendare. Nempe distinctiones certis observande sunt in locis. LmL Alia mus. 141 p. 201: si superius vel inferius alicui tropo extra speciem dupli tonu…