absurdus

absurdus, -a, -um mißtönend — wrong sounding [syn.: inconcinnus, dissonus] [s.IV] LmLAugust. 4, 16, 33. LmLAugust. 6, 2, 3: Ut ergo ipso suo genere aures mulceat, illa vis facit qua concinna adsciscimus, et absurda respuimus. [s.IX] LmLAurelian. 19, 87: Ideoque absurdum esset, si iteraretur duplatio modulationis in duabus syllabis nulla interiacente morula vel qualibet syllaba. LmLAurelian. 16, 8 p. 153: Valde absurdum fuit litteris non commendare. Nempe distinctiones certis observande sunt in locis. LmLAlia mus. 141 p. 201: si superius vel inferius alicui tropo extra speciem dupli tonus accesserit, non erit absurdum emmelim ponere (inde LmLAnon. Bernh. 2, 87). [s.XI-XII] LmLQuaest. mus. 1, 20 p. 53: quia absurdum sit et inconcinnum, septimum tonum in sextum transformare et adulterari. [s.XIII] LmLElias Sal. 31 p. 61b: duo puncti nullo modo unus post alium debet plangi in aliquo usu de mundo, neque puncti ordinati sunt aliquo modo in palma, neque sunt nisi ⋅A⋅ et ⋅B⋅ et qui nullo modo patiuntur plangi, imo est nimis dissonum et absurdum. [s.XIV] LmLMarch. luc. 5, 5, 2: Simphonia, ut dicit Augustinus, est concordia vocum in quibus non est absurdus vel dissonus sonus (inde LmLIoh. Cicon. mus. 1, 67 p. 220, 6. LmLFr. Gafur. extr. 7, 1, 12).