Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
absisto
absisto , -stiti , -ere absistere . 1 abscedere — weggehen : Bonif. carm. 1,382 sanctis me (sc. iracundiam) -ere absistere templis. Gerh. August. Udalr. I 26 p. 411,13 ille quasi ieiunus -bat absistebat . al. 2 abesse, distare — fern, entfernt sein : Wandalb. horol. 26 quae mediis ab utroque -unt absistunt partibus axe. Waltharius 1230 latebrae protinus -unt absistunt . Heinr. August. planct. 74 ira, metus, meror -unt absistunt . Conquest. Heinr. 98 Suevulus et Saxo procul -ant absistant tibi. al. 3 se arcere — sich fernhalten : Arbeo Emm. 11 quamvis crimine innoxius -at absistat . Frid. II. I…