Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
absacitus
* absacitus , -a, -um . (ab et * sacio, * sa(i)sio) possessione exutus, vacuus (cessione vel resignatione facta) — des Besitzes entsetzt, ledig (durch Verzicht, Auflassung ; cf. Dt. Rechtswb . s. v. absacio ): Trad. Frising. 401 a (a. 818) reddidit ipsam ecclesiam ..., missum episcopi vestivit ... et se ipsum in evum -um absacitum fecit. 435 c se ipsum -um absacitum tribus diebus et tribus noctibus exhibebit. Chart. Ital. Ficker 34 p. 50,32 legitimam facio traditionem et vestituram ... et me exinde foris expulli, warpivi et absasito feci ( Chart. Carniol. I 67 p. 74,35 nos ... absasno [ sic ? …