Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
abnuo
abnuo , -ui , -ere abnuere . 1 a recusare — verweigern, sich weigern : Dipl. Otton. II . 120 p. 134,44 pontificibus ... nichil ... -endum abnuendum decernimus. Froum. epist. 74 quicquid vestra dignatur gratia, non -o abnuo , non rennuo. al. c. inf. : Otto Frising. gest. 1,29 p. 47,16 prebere aures -it abnuit . al. absol. : Lex Saxon. 43 si tutor -erit abnuerit . Thangm. Bernw. 41 p. 776,27. al. b reicere — ablehnen : Udalsc. Egin. 23 p. 441,38 abbas interdictum episcopum -erat abnuerat . Gerhoh. psalm. 37,11 p. 640, 18 tenebras -o abnuo . c avertere — verhüten : Chart. Mur. 1 ( QuellSchweizGes…