Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
abiectus adi.
adi. abiectus , -a, -um . 1 vilis, despectus — gemein, verächtlich : a de personis: Hrotsv. Mar. 467 hic (Ioseph) erat -us abiectus . Pass. Ursulae prol. p. 142,4 -issima abiectissima ovis. Hist. de exp. Frid. imp. p. 98,27 rex Anglię ... Liupoldum ... pro -o abiecto reputavit. al. b de rebus: Leg. Wisig 5,7,17 claritas generis sordescit commixtione -ae abiectae conditionis. Ps. Hippocr. progn. B (de statu ruinoso) sepulcrum. Walth. Spir. Christoph. I 12 quod hęc inania et -a abiecta mireris. Thangm. Bernw. 14 p. 764,52 habitu non admodum nitido vel -o abiecto . al. alch. : Ps. Gerh. Crem. sal…