Hauptquelle · Mittelhochdeutsches Wb. (MWB)
blitzen stM.
-blitzen stM. s.a. → blicz . ‘(vom Himmel kommender) Lichtstrahl, Blitz’ der himelblitz ist scheinend von vnden dem himel [ fulgur coruscans de sub caelo Lc 17,24 ] EvAug 183,20; sô den offenn sneken [Muscheln] [...] ain himelplitzen her velt von dem ungewiter, sô druckent si sich zesamen BdN 255,23 MWB 2 1493,8; Bearbeiterin: Herbers