Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
kelisa
3,618,16 (2. oder 3. Viertel des 11. Jh.s):
‚Stiefel; caliga, callicula [= caligula]‘(ae.
cæles). Vgl. Heyne 1899–1908: 3, 266. S.
kalizia. – kelisilînAWB n. a-St., nur in Gl.
2,733,14 (9. Jh., bair.):
‚kleiner Stiefel; cal-. Diminutivbildung (vgl.
licula [= caligula]‘
Krahe-Meid 1969: 3, § 95, 4). S. kelisa, -ilîn.
– kelisinônAWB sw.v. II, Gl. 4,42,28 (letztes
Drittel des 12. Jh.s). 28/29 (12. Jh.), nur im
Part.Prät.:
‚mit Stiefeln versehen; caligatus‘.
Denominale Ableitung. S. kelisa, -inôn. –
kelkenAWB sw.v. I, kalkônAWB? sw.v. II, in Gl. seit
dem 10. Jh., nur im Part.Prät.:
‚tünchen,(mhd. kelken, kälchen,
weißen; dealbatus‘
nhd. kalken; as. kelkian sw.v. I, nur im
Part.Prät.
‚dealbatus‘in Gl. 4,291,51 = WaD
459 kelisa – kellaS460
52, 7 [10. Jh.], mndd. kelken
‚mit Kalkfarbe, kalken
bestreichen, mit Kalklauge beizen‘
‚mit Kalk bestreuen‘; ae. nur in nīwcealct
‚neu getüncht‘; aisl. kalka
‚kalken‘ist wohl
aus lat. calicare entlehnt). S. kalc. – Ahd.
Wb. 5, 80 f.; Splett, Ahd. Wb. 1, 438; Köbler,
Wb. d. ahd. Spr. 646f. 655; Schützeichel7
171. 173; Starck-Wells 319. 325 f.; Schütz-
eichel, Glossenwortschatz 5, 130. 177.