infractus

1. infractus (-fric-), -a, -um. non fractus, qui frangi non potest, non delebilis – ungebrochen, unzerbrechlich, unzerstörbar: a proprie: MLWAethicus 68^c parmas ... arte ... duratas atque -asinfractas multi artifices excogitare ... temptati fuerunt. b translate: α gener.: MLWVita Liutb. 10 -isinfractis quottidie viribus (MLWBalth. hist. Fridol. [ed. M. Pörnbacher, vita S. Fridolini. 1997. p. 266,18]). MLWWilbr. peregr. 1,8,7 inimicos ... sicut viri laboribus -iinfracti obsederunt peregrini. β publ. et iur. i. q. intactus, inviolabilis, stabilis – unangetastet, unangefochten, unumstößlich, beständig: MLWDipl. Otton. I. 152 ut ... concambiorum convenientia firma -aqueinfractaque permanere valeat (sim. 226 firmum stabileque et ... -uminfractum atque incommutabile. MLWChart. ord. Teut. (Hass.) 38 firmum ... vel -um)infractum. MLWChart. Bern. 5,74 p. 469,17 ut ... pactio pacis firmior atque sollempnior haberetur, filii ... concordiam -ictaminfrictam custodire ... promiserunt.Niederer