adversor

1. adversor, -atus sum, -areadversari. fere c. dat.; c. acc.: l. 32. obsistere, refragari, officere — entgegenwirken, widerstehen, behindern: 1 subi. homines: MLWGerh. August. Udalr. I 28 p. 416,38 ut ei, in quibuscumque potuisset, -returadversaretur. MLWThietm. chron. 4,52 quid -arisadversaris? MLWThangm. Bernw. 38 timens, ne coeptis eius -returadversaretur. MLWDipl. Conr. II. 67 p. 84,23 huic nostrę sanctioni -ariadversari (68 p. 85,24). MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1077 p. 294,8 ei -ariadversari et calumniari non cessabant. MLWal. pendet ne: MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1078 p. 308,17. MLWc. sensu animi hostilis: MLWEigil Sturm. 24 qui mihi semper -baturadversabatur. MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1077 p. 304,45 Quintio ... perfecto odio et digna persecutione -tusadversatus est. MLWal. MLWc. sensu contradicendi: MLWCapit. reg. Franc. 144,4 illi, cui -tusadversatus est, donet wadium suum. MLWThangm. Bernw. prol. forti auctoritate -baturadversabatur michi. 2 subi. res: MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1076 p. 287,5 si quid eis ... -returadversaretur. in imag.: MLWAldh. virg. II 2456 his -anturadversantur vitiorum castra maligna. MLWc. sensu dissentiendi: MLWHraban. epist. 42 p. 487,23 aliquid ..., quod evangelio Christi -eturadversetur.